Archives
- May 2012 (1)
- January 2012 (1)
- December 2011 (1)
- November 2011 (1)
- October 2011 (2)
- September 2011 (2)
- June 2011 (1)
- May 2011 (1)
- April 2011 (2)
- March 2011 (1)
- February 2011 (1)
- January 2011 (2)
- December 2010 (3)
- November 2010 (2)
- October 2010 (1)
- August 2010 (1)
- July 2010 (1)
- May 2010 (3)
- April 2010 (2)
- March 2010 (2)
- February 2010 (2)
- January 2010 (2)
- December 2009 (5)
- November 2009 (9)
- October 2009 (5)
- September 2009 (5)
- August 2009 (7)
- July 2009 (9)
- June 2009 (6)
- May 2009 (6)
- April 2009 (7)
- March 2009 (8)
- February 2009 (3)
- January 2009 (5)
- December 2008 (8)
- November 2008 (6)
- October 2008 (10)
- September 2008 (14)
- August 2008 (6)
- July 2008 (15)
- June 2008 (16)
- May 2008 (17)
-
Top Clicks
- None
-
Recent Posts
Categories
- Home Sweet Home (14)
- Life (77)
- My Collection (1)
- My Column (20)
- School (1)
- Special Routine (24)
- Ties (27)
- Friendships (8)
- Travel (73)
- Bali (5)
- China (14)
- Ho Chi Minh City (1)
- New Zealand (44)
- Vietnam (1)
- Xinjiang (2)
- Uncategorized (7)
- Wandering Thoughts (41)
- work (33)
Monthly Archives: May 2011
只對小花說
我對小花說: “我哭得眼皮很累,感覺臉都麻了。我好傷心。 好奇怪哦!我老闆在近期培訓我的時候,給我了一個持續要鍛煉的事情 – 讓臉部表情單一化,為無表情。他說,我把情緒都放到臉上了。這樣對於應付棘手的客戶,是一個弊病。 我從來沒有察覺自己染了這樣嚴重的弊病。但是如果是這樣的話,為什麼從來身邊沒有人察覺到我的傷感,而自動地給予慰問,或少少關心。為什麼沒有察覺到我也想要你們一點點的支持。為什麼我都是獨自流淚以後,除了要裝出一副無所謂的樣子以外,還要努力地激勵自己,勇敢堅強?” “是因為,我的感傷,都只告訴你嗎,小花?”